Nieuwskanaal voor: Internationaal Comité

Vrijwilligerswerk leeft onder studenten sociaal werk

Thu, 09 Apr 2026 14:00:21 +0200

Tijdens World Social Work Day 2026 in Antwerpen kwamen studenten en sociaal werkers samen om verhalen te delen over vrijwilligerswerk en maatschappelijke betrokkenheid. Uit een bevraging blijkt dat veel jongeren wél willen helpen, maar dat tijd en praktische drempels soms in de weg staan. Ontdek hoe kleine acties een groot verschil kunnen maken — en hoe ook jij vandaag kan beginnen.

Antwerpen - IC in gesprek op World Social Work Day 2026

Een dag vol ontmoeting en engagement

Op 17 maart 2026 hangt er iets in de lucht op Campus Zuid van de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen. Studenten, sociaal werkers en docenten vinden elkaar tijdens World Social Work Day. Het is geen gewone dag op de campus. Overal ontstaan gesprekken, worden ervaringen gedeeld en groeit het gevoel dat sociaal werk mensen verbindt.

Misschien wandel je langs een getuigenis uit het werkveld, of blijf je even staan bij de Sociaal Werk Markt. Organisaties stellen zich voor, verhalen worden uitgewisseld, en ideeën krijgen vorm. Tegen het einde van de dag volgt de lancering van Brieven aan jonge sociaal werkers, maar eigenlijk zit de essentie al in de vele kleine ontmoetingen tussendoor.

Een vraag die blijft hangen

Tussen die ontmoetingen door trekt een eenvoudige vraag de aandacht. Aan het standje van Internationaal Comité vzw raken studenten in gesprek:

Doe je aan vrijwilligerswerk? En waarom wel of niet?

Het lijkt een korte vraag, maar ze zet aan tot nadenken. In totaal nemen 66 studenten deel aan deze korte bevraging. Hun antwoorden geven een boeiende inkijk in hoe jonge mensen vandaag naar vrijwilligerswerk kijken.

Wanneer engagement botst op tijd

Uit de bevraging blijkt dat 29 studenten (44%) geen vrijwilligerswerk doen. Niet uit onwil, maar omdat het moeilijk past binnen het dagelijkse leven.

De meest genoemde reden is duidelijk: tijdsgebrek. Studies vragen focus, en vaak komt daar nog een studentenjob of andere verantwoordelijkheden bij. Vrijwilligerswerk voelt dan al snel als iets wat er nog bij moet.

Opvallend is dat slechts twee studenten aangeven geen interesse te hebben. De bereidheid is er dus vaak wel — alleen botst die op praktische grenzen.

“De bereidheid om je in te zetten is er vaak wel — het is de ruimte die ontbreekt.”

Wanneer engagement vanzelfsprekend voelt

Tegelijk geeft een meerderheid van de bevraagde studenten, 37 studenten (56%), aan zich wél te engageren als vrijwilliger.

Hun motivatie is veelzeggend. Vrijwilligerswerk leeft bij deze groep niet alleen als activiteit, maar als een manier om waarden concreet vorm te geven. De meest genoemde redenen zijn:

Ze halen er veel voldoening uit
Ze willen iets betekenen voor anderen, kansen creëren en bijdragen aan de strijd tegen ongelijkheid
Ze voelen zich aangespoord vanuit hun opleiding of schoolcontext
Ze willen bijdragen aan een betere en rechtvaardigere samenleving
Ze willen hun sociale netwerk verruimen, nieuwe mensen ontmoeten en vriendschappen opbouwen
Ze doen het graag
Ze willen solidair zijn met mensen in een kwetsbare of precaire situatie
Ze willen iets teruggeven aan de samenleving

Voor deze studenten is vrijwilligerswerk meer dan een bijkomende bezigheid. Het is een manier om actief deel te nemen aan de samenleving en een verschil te maken.

Tussen willen en kunnen

Wat deze bevraging vooral toont, is de spanning tussen willen en kunnen. Veel studenten dragen het engagement al in zich, maar botsen op tijd en haalbaarheid.

Dat maakt één ding duidelijk: wie jongeren wil stimuleren om zich vrijwillig in te zetten, moet ook ruimte creëren. Ondersteuning, flexibiliteit en erkenning zijn geen luxe, maar voorwaarden.

Tegelijk is er hoop. Want de waarden die met vrijwilligerswerk worden verbonden — solidariteit, rechtvaardigheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid — leven sterk bij deze generatie.

Het begint vaak klein

Vrijwilligerswerk hoeft niet groots te zijn. Een paar uur van je tijd, een helpende hand, een luisterend oor — soms zijn dat al de stappen die het verschil maken.

Neem contact op met Internationaal Comité vzw. Je kan zelf vrijwilligerswerk bij onze organisatie doen, of we koppelen je aan één van onze lidverenigingen waar jij een goede match mee hebt. Ontdek hoe zelfs kleine acties een grote impact kunnen hebben.

Doe mee. Zet de eerste stap. Maak het verschil.

Buurthuis Thonetje opent de deuren

Tue, 24 Mar 2026 12:25:41 +0100

Buurthuis Thonetje: een nieuwe ontmoetingsplek voor iedereen op Linkeroever

Op woensdag 1 april 2026 opent Buurthuis Thonetje officieel de deuren. Buurthuis Thonetje is een nieuwe, warme ontmoetingsplek waar buurtbewoners, gezinnen, jongeren, senioren en lokale verenigingen elkaar kunnen ontmoeten, ontspannen en deelnemen aan activiteiten. Het buurthuis is een initiatief van Internationaal Comité vzw en wil uitgroeien tot een laagdrempelige plek waar iedereen welkom is.

Vanaf de opening organiseert Thonetje wekelijkse inloopmomenten op woensdag. Bewoners kunnen langskomen met vragen, ideeën, suggesties of gewoon voor een gezellige babbel. Tijdens de opening wordt ook ruimte gemaakt voor ontmoeting: verschillende gesprekstafels, infostanden en een ideeënbox laten buurtbewoners meedenken over wat zij graag in Thonetje willen zien.

De feestelijke opening start om 14:00 met een warm onthaal. Om 15:30 verzorgt Aline het officiële welkomstmoment, gevolgd door een toespraak van schepen Karim Bachar. Daarna brengt lidvereniging Anjer een optreden.

Met Thonetje wil het Internationaal Comité vzw met ondersteuning van Stad Antwerpen een plek creëren waar de buurt groeit, mensen elkaar leren kennen en ideeën ontstaan. Iedereen is welkom om mee te bouwen aan dit nieuwe, bruisende buurthuis.

"UNESCO omarmt het goed van meertaligheid"

Tue, 03 Mar 2026 16:15:43 +0100

Borgerhout viert Internationale Moedertaaldag met UNESCO:
een dag vol meertaligheid, cultuur, ontmoetingen en erkenning van moedertalen als bron van identiteit en diversiteit.

Het districtshuis van Borgerhout (Antwerpen) vormde op 14 februari het decor voor de jaarlijkse viering van de Internationale Moedertaaldag. Ook de Vlaamse UNESCO Commissie was erbij. “Het hoofd is geen blokkendoos waar je eerst iets moet uithalen om er iets nieuws in te steken.”

In 1999 riep UNESCO 21 februari uit tot Internationale Moedertaaldag. Aanleiding was de tragische dood van vijf studenten van de Universiteit van Dhaka in 1952. Zij kwamen op voor de erkenning van het Bengaals als nationale taal naast het Urdu in het toenmalige Pakistan, het huidige Bangladesh.

De Bengaalse gemeenschap werd in de bloemetjes gezet in aanwezigheid van Khandker Masudul Alam, ambassadeur van Bangladesh in België.

Met deze herdenkingsdag wil UNESCO het belang van talige en culturele diversiteit en meertaligheid onder de aandacht brengen. In Antwerpen wordt de internationale dag gevierd sinds 2019. Ook dit jaar was er een uitgebreid programma. Na een bloemenhulde aan het Monument van de Moedertaaldag, volgden er in het districtshuis van Borgerhout lezingen en een panelgesprek.

Professor Annick De Houwer (HabilNet) benadrukte dat een goede beheersing van de moedertaal de verwerving van een andere taal ondersteunt: “Als mensen een andere taal willen leren, helpt het dat ze hun moedertaal onder de knie krijgen. Het hoofd is geen blokkendoos waar je eerst iets moet uithalen om er iets nieuws in te steken.” In haar slotwoord onderstreepte districtsburgemeester Mariam El Osri dat meertaligheid een blijvende kracht vormt binnen een context van superdiversiteit.

"Hier creëren we ruimte voor ontmoeting, uitwisseling en het beleven van elkaars cultuur" - Internationaal Comité vzw

UNESCO-leerstoelhouder Maurice De Greef benadrukte in een videoboodschap de erkenning door UNESCO. “De moedertaal laat zien hoe rijk we zijn aan diverse culturen. Het is belangrijk om die diversiteit te erkennen. UNESCO omarmt het goed van meertaligheid, het leren van taal, het zorgen voor ons cultuurgedachtengoed.”

In het weekend volgde een feestelijke taalmarkt in Borgerhout. Bezoekers vierden en beleefden de rijkdom aan talen via een boekenmarkt, muziek- en dansoptredens, voorleessessies en een hapje en drankje.

“Hier brengen we mensen met diverse achtergronden samen en vergroten we het bewustzijn over het belang en de kracht van de moedertaal voor identiteit, cultuur en emancipatie”, klink het bij organisator Internationaal Comité vzw. “Tegelijk creëren we ruimte voor ontmoeting, uitwisseling en het beleven van elkaars cultuur.”

Foto: Districtsburgemeester Mariam El Osri tijdens de talenmarkt.

Bron: Unesco Vlaanderen

Al 40 jaar vrijwilliger: het verhaal van Luciano Ferro

Fri, 27 Feb 2026 10:32:12 +0100

Al 40 jaar zet Luciano Ferro zich in voor anderen: hij helpt mensen, bouwt bruggen tussen generaties en versterkt gemeenschappen.
Ontdek zijn verhaal in de Week van de Vrijwilliger.

Het is de week van de vrijwilliger en we zetten een enthousiaste vrijwilliger in de kijker die het verschil maakt in een sociaal-culturele organisatie.

Vrijwilliger Luciano is een belangrijk figuur binnen het IC. Hij is niet enkel bestuurder van een eigen vereniging (L’Araldo, ANCRI), maar ook een van de oprichters van het Internationaal Comité vzw. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld bij de integratie van mensen met Italiaanse migratieachtergrond die dit jaar 80 jaar migratie in België vieren. Door zijn maatschappelijke betrokkenheid heeft Luciano vorig jaar een erkenning gekregen van koning Filip van België.

Luciano Ferro over vrijwilligerswerk tussen België en Italië

Knettergek. Zo noem ik mezelf soms. (lacht.) Ik hou van het leven. Van lachen. En van mensen helpen. Altijd al gedaan. Eerst met belastingbrieven in een achterkamer van een café. Papieren uitgespreid op een plakkerige tafel, koffie erbij, uitleg geven tot het helder werd. Vandaag gaat het over identiteitskaarten, migratiegeschiedenis, herdenkingen en jongerenprojecten.

Ik ga niet vissen. Ik kijk geen voetbal. Mijn agenda is voller nu ik met pensioen ben. Dossiers, afspraken, vergaderingen. Tussendoor koken en zorgen voor mijn vrouw.

Ik geloof in onsterfelijkheid. Niet in een hiernamaals. Mijn onsterfelijkheid zit in mijn vier kleinkinderen. In de jongeren die ik probeer mee te trekken in verenigingen. In een gemeenschap die ik help dragen.

Ik heb kanker. Mijn lichaam herinnert me daar geregeld aan. Vermoeidheid. Onderzoeken. Wachten op resultaten. Maar ik laat mijn ziekte mijn leven niet bepalen. Ik respecteer mijn grenzen. Als het niet gaat, dan gaat het niet. Maar zolang ik kan, blijf ik gaan. Tussen België en Italië. Tussen verleden en toekomst. Vrijwilligerswerk is niet zomaar hobby.

De wortels

Mijn ouders kwamen in 1947 naar België. Mijn vader zijn jongste broer was hier al in 1946, en zijn oudste broer kwam samen met hem in 1947. Ze behoorden tot de eerste lichting Italiaanse mijnwerkers. We woonden in een wijk waar 90% Italiaan was. Het merendeel kwam uit hetzelfde dorp als mijn ouders.

Toen ik vier was, verhuisden we naar een andere buurt. Daar woonden 36 nationaliteiten door elkaar. Mijn buur sprak Duits, de overbuur Joegoslavisch. Op straat konden we maar één taal spreken: Nederlands. Anders verstond niemand elkaar. Dat is mijn geluk geweest. Ik heb nooit die ‘citétaal’ gesproken. Ik leerde mooi Nederlands op school. Ik ging naar de Sint-Paulusscouts in Heusden en de harmonie Heidegalm. Integreren doe je door in de stoet te stappen.

Toch bleef dat dubbele gevoel. In Italië was ik “de Belg”. In België was ik “de Italiaan”. Soms leek dat alsof ik nergens helemaal thuishoorde. Misschien is het daarom dat ik altijd bruggen heb gebouwd tussen mensen.

Ik heb een bewogen relatie met mijn nationaliteit gehad. Ik was 7 jaar in het Belgisch leger, maar Italië bleef mij oproepen. Zeven keer ben ik in Italië aangehouden omdat ik mijn legerdienst “ontlopen” zou hebben. Wat was er gebeurd? Ik had als minderjarige mijn nationaliteit veranderd en door de fout van het Italiaans consulaat bleek dat ik zonder geldige toestemming van mijn ouders Belg geworden was .Gevolg: geen toestemming volgens de Italiaanse wet, dus ik bleef Italiaan.

Hoe ik weer Italiaan werd

Jarenlang werkte ik voor een internationaal bedrijf. Ik reisde in Europa en Noord-Afrika. Mijn vrouw stond er vaak alleen voor. We waren jong getrouwd. Zij negentien, ik tweeëntwintig. Twee kinderen voor we het goed en wel beseften. We zijn intussen al 53 jaar samen. In die periode voelde ik mij vooral Belg. Italië was mijn geschiedenis, maar niet mijn dagelijks leven.

Tot mijn oom mij vroeg om te helpen bij de vereniging van oud-strijders (ANCRI): ‘We krijgen subsidies, maar het dossier moet in het Nederlands.’ Ik zei ja.

Daar zag ik jeugdvrienden van mijn vader terug. Jaren in de mijn gewerkt en oorlog meegemaakt, maar zo onzeker. Schrik voor formulieren vooral. Mijn vader kreeg ooit een belastingbrief en had volgens mijn berekeningen recht op een terugbetaling. Hij wou geen bezwaar indienen. ‘Laat maar’, zei hij. Die angst voor administratie zat diep.

Dat kon ik niet verdragen. Ik denk dat ik daar opnieuw Italiaan ben geworden.

We begonnen belastingbrieven in te vullen. Achteraan in een café. Eerst met de hand, later met een computer. Wij hadden met vzw L’Araldo als eersten een computer staan in de gebouwen van het toenmalige ACW in Hasselt, weliswaar heel traag. Als je een berekening deed, kon je rustig koffie gaan halen. (lacht.) We hielpen iedereen die aanklopte: Italiaan, Marokkaan, Turk. Af en toe kwam er gemor van officiële instanties, omdat we als Italiaanse vereniging iedereen hielpen. Daar is toch niets mis mee. Ik zei: ‘als iemand hulp nodig heeft en ik kan helpen, waarom zou ik dan eerst zijn lidkaart controleren?’

Ik merkte wat het probleem van de Italiaanse migranten was. Een grote angst om iets fout te doen. Niemand die het ooit in zijn hoofd kreeg om in beroep te gaan tegen een foute belastingsbrief bijvoorbeeld.

Een netwerk dat groeit

Wat startte als individuele hulp groeide uit tot structurele ondersteuning. Ik wilde mensen helpen om papieren te begrijpen. Ervoor zorgen dat ze niet afhankelijk bleven. Helpen is goed. Begrijpen is beter. We begonnen met het geven van computerlessen, toen was dat nog nieuw. Ik ging weer studeren in mijn vrije weekends, twee jaar voor graduaat Socio-Cultureel Werk en drie jaar graduaat Gezinswetenschappen

Samen met anderen richtte ik vzw’s op. Zo raakte ik als medestichter ook betrokken bij de uitbouw van het Internationaal Comité, dat uitgroeide tot een koepel van meer dan 300 verenigingen. Vier jaar geleden werd ik verkozen als secretaris in het Comites Limburgo, een orgaan erkend door de Italiaanse overheid voor Italianen in het buitenland. Zonder campagne haalde ik de vijfde meeste stemmen.

Elke woensdag helpen we mensen met identiteitskaarten en administratieve problemen. Rond de overgang naar de elektronische identiteitskaart komen 40 tot 50 mensen per dag langs. Ze denken dat alles in orde is. Tot blijkt dat hun burgerlijke staat niet klopt of dat hun gegevens niet correct geregistreerd zijn. Als stemlokalen verdwijnen voor Italianen in Limburg en mensen naar Brussel moeten rijden om te stemmen, dan weet je dat sommigen afhaken. En hier in België hoor ik politici spreken over profiteurs in de werkloosheid. Ik ken die mensen, ik zie hun dossiers. Het is nooit zo simpel als men het voorstelt.

Een vereniging die dreigt te verdwijnen

In 1995 zag ik hoe de vereniging van oud-strijders stilaan uitstierf. De mannen werden ouder. De jongeren komen niet. De opvolging ontbrak.

Dat kon ik niet laten gebeuren. Dus zochten we jongeren. We richtten een nieuwe vzw op. We probeerden andere vormen van activiteiten.

Maar jongeren denken anders. Zij willen competitie, dynamiek, snelheid. Soms botste dat. Ik heb geleerd dat je niet kan verwachten dat nieuwe generaties in oude structuren stappen zonder iets te veranderen. Ik hoor besturen klagen dat jongeren niet meer komen. Mijn vraag is simpel: heb je geluisterd naar wat zij willen? Heb je ruimte gemaakt? Traditie is belangrijk. Maar ze moet kunnen ademen.

Herinneren en herdenken

Ik wil collectief geheugen levend houden. Wie de geschiedenis begrijpt, begrijpt zichzelf.

Bij de 70-jarige herdenking van de migratie organiseerde ik tien dagen activiteiten in Heusden-Zolder. Film, literatuur, muziek, keuken. Mensen kwamen naar foto’s kijken en wezen zichzelf aan. ‘Kijk, daar ben ik. Veertien jaar was ik toen.’

In 2026, bij 80 jaar migratie, krijgen we uitzonderlijk steun uit Italië. We maakten een logo: een koffer met de jaartallen 1946–1956 en de verwijzing naar de mijnramp van Marcinelle. De koffer symboliseert alles: vertrek, hoop, onzekerheid. Ik benadruk bij alle verenigingen: zet het logo op je affiche, dan maken we er één verhaal van.

Elk jaar organiseren we een herdenking op Palmzondag. Ik ben ceremoniemeester. Ik begroet de harmonie. Ik geef de bevelen voor de vlaggen. Ik schrijf elk jaar een nieuw gebed, aangepast aan wat er leeft in de wereld. Oorlog. Onrecht. Hoop.

We werken dit jaar ook aan projecten met scholen, zoals “Kunst met kolen”. Met een stuk houtskool en een blad papier vertellen kinderen het verhaal van migratie. Waarom kwamen mijn ouders hierheen? Wat betekende de mijn?

Jaarlijks neem ik ook deel aan herdenkingen aan strafkamp in Kahla-Duitsland, waar onder andere 250 Belgische werkweigeraars stierven. Ik tolk in meerdere talen, leid als ceremoniemeester een deel van de plechtigheden, spreek gebeden uit.

Ik heb geleerd dat je niet kan verwachten dat nieuwe generaties in oude structuren stappen zonder iets te veranderen.

Digitale gemeenschap

Vroeger hadden we een papieren krant. Nu schrijf ik teksten die ik deel op Facebook. Over migratie. Over wetgeving. Over wat er in Italië beslist wordt en hier gevolgen heeft. Ik probeer complexe dingen begrijpelijk te maken. Wat betekent een nieuwe identiteitskaart? Wat betekent een wetswijziging? Extreem-rechts wil nu in Italië nationaliteitsregels verstrengen, en wijzigingen aan de grondwet doorvoeren: wat betekent dat? De facebookpagina van Comites Limburgo groeit. Mensen lezen en reageren. Ze begrijpen beter wat er in het thuisland gebeurt.

Erkenning

in mijn jeugdjaren als militair in Duitsland liep ik halve marathons en kreeg ik iedere keer een medaille, maar op een dag was ik ze allemaal kwijt. Mijn zoon had ze uitgedeeld in zijn kleuterklas. Onderscheidingen zijn bijzaak.

Toch zijn er twee erkenningen waar ik trots op ben. Mijn eerste erkenning was het Ereburgerschap, voor mijn jarenlange vrijwilligerswerk als vertaler, van de stad KahIa.

En onlangs kreeg ik de Gouden Medaille in de Kroonorde, samen met mijn secretaris, voor mijn jarenlange inzet als voorzitter en mijn vriend Renato als jarenlange secretaris van L’Araldo. Na 40 jaar heb ik waarschijnlijk recht op de Gouden Palm in de Kroonorde. Dus moet ik willens nillens gewoon doordoen

Waarom ik dit blijf doen? Omdat verenigingen meer zijn dan activiteiten. Ze zijn plekken waar mensen zich veilig voelen. Waar ze hun taal mogen spreken. Waar ze meer zijn dan een dossier of label.

Ik stop pas als ze mij de kerk uitdragen in een kist.

_{© Socius}_{© Willy Musitu Lufungula, regioverantwoordelijke Antwerpen IC,}

€400 subsidie voor jouw Lokale Helden-evenement

Mon, 02 Feb 2026 14:25:39 +0100

Dien je project in vóór 28 februari 2026

Wil je jongeren en lokaal muzikaal talent een podium geven? Dit is je kans! Cera lanceert een nieuwe projectoproep waarbij 100 vrijwilligersgroepen en jeugdwerkingen €400 krijgen om een Lokale Helden-evenement te organiseren op zaterdag 25 april 2026.

Wat is Lokale Helden?

Lokale Helden is een dag waarop lokaal talent in de kijker wordt gezet. Overal in Vlaanderen en Brussel organiseren jongeren en verenigingen optredens en activiteiten in hun eigen buurt of gemeente. Het doel is om jong talent te laten schitteren en de lokale muziekcommunity samen te brengen.

Wie kan deelnemen?

Verenigingen, vrijwilligersgroepen en jeugdwerkingen die lokaal talent willen tonen en ondersteunen.
IC-verenigingen kunnen kiezen:
1. Zelf een evenement organiseren.
2. Samenwerken met andere groepen en jeugdwerkingen om een project uit te werken (co-creatie).
  Bijvoorbeeld: samenwerken met een jeugdvereniging, jongerenwerking van een overkophuis of andere lokale verenigingen.

Belangrijke voorwaarden

Alleen voor Lokale Helden-evenementen op 25 april 2026.
Geen aanvragen mogelijk voor andere dagen.
Commerciële organisaties, overheidsinitiatieven of reguliere werking komen niet in aanmerking.
De eerste 100 correcte aanvragen krijgen €400 steun.

Hoe aanvragen?

Werk je projectidee uit.
Vul het aanvraagformulier in.
Heb je ondersteuning nodig? Neem contact op met een IC-medewerker.
Dien je aanvraag in vóór 28 februari 2026.
Je krijgt uiterlijk 6 maart 2026 bericht of je project steun ontvangt.
De uitbetaling gebeurt in maart 2026.

Tips voor IC-verenigingen

Help andere groepen bij hun idee en aanvraag.
Begeleid bij het invullen van het formulier en leg uit hoe jongeren actief meebeslissen.
Co-creatie en participatie zijn belangrijke criteria om de subsidie te krijgen.
Zorg dat de aanvraag volledig is, zodat lokaal talent een kans krijgt om te schitteren!

➡️ Ga het aanvraagformulier hier

📺 Bekijk de VTM-reportage van 2025

Vanuit het hart van de aarde naar de toekomst

Fri, 16 Jan 2026 13:37:06 +0100

In 2026 herdenken we 80 jaar Italiaanse migratie naar België en het historische akkoord van 1946. Onder de titel “Uit het hart van de aarde naar de toekomst” brengen talrijke activiteiten in de Limburgse mijnsteden het verhaal van arbeid, cultuur en verbondenheid opnieuw tot leven.

80 jaar Italiaanse migratie – 80 jaar bilateraal akkoord Italië–België

In 2026 is het precies tachtig jaar geleden dat België en Italië een historisch bilateraal akkoord sloten. Dit akkoord van 1946 betekende het begin van een grootschalige Italiaanse migratie naar ons land, met een sterke impact op Limburg. Duizenden Italiaanse mannen kwamen werken in de mijnen en legden mee de fundamenten van de naoorlogse welvaart. Ze brachten niet alleen hun arbeid, maar ook hun cultuur, tradities, taal en familieverhalen mee. Dat erfgoed maakt Limburg tot op vandaag rijker en kleurrijker.

Onder de titel “Uit het hart van de aarde naar de toekomst” wordt in 2026 stilgestaan bij 80 jaar Italiaanse migratie naar België. De herdenkingen starten al op 4 december 2025, op Santa Barbara, de beschermheilige van de mijnwerkers. Doorheen 2026 volgen tal van activiteiten in de vijf Limburgse mijnsteden: Genk, Houthalen-Helchteren, Heusden-Zolder, Maasmechelen en Beringen.

Een jaar vol ontmoeting, herinnering en beleving

Het herdenkingsprogramma spreidt zich over voormalige mijnsites en combineert kunst, muziek, literatuur, erfgoed en gastronomie. Tentoonstellingen, lezingen, concerten, workshops en culinaire avonden nodigen bezoekers uit om samen herinneringen te delen en nieuwe verhalen te ontdekken. Een bijzonder aandachtspunt is het betrekken van jongeren en scholen, zodat deze geschiedenis levend blijft en wordt doorgegeven aan volgende generaties.

Het absolute hoogtepunt vindt plaats op dinsdag 23 juni 2026, exact 80 jaar na de ondertekening van het akkoord tussen Italië en België. Die dag staat symbool voor de blijvende band tussen beide landen en de diepe wortels van de Italiaanse gemeenschap in Limburg.

Samenwerking en jubileumembleem

Dit herdenkingsproject wordt gedragen door Comites Limburg, in samenwerking met onder meer het Internationaal Comité, Acli/Fenix, AIF+, Dante Alighieri Genk en Brussel, I Marchigiani, Vzw L’Araldo, Missione Cattolica, PXL en School De Bladwijzer Genk. Ook erfgoedpartners zoals Mijnmuseum Beringen, Het Geheugen van Genk, Stichting Erfgoed Eisden en Ecru leveren waardevolle inhoud en expertise.

Om de festiviteiten herkenbaar te maken, werd een speciaal jubileumembleem ontworpen. Lokale verenigingen en partners gebruiken dit embleem als visueel symbool van 80 jaar gedeelde geschiedenis.

Enkele hoogtepunten in 2026

26/04 – Stadsschouwburg, Genk – “Stemmen uit de diepte”: Concert van Michel Bisceglia en Dante Loves Jazz, waarin migratieliederen worden herinterpreterend in muziek en woord.
23/06 – C-mine, Genk – “Sporen van herinnering”: Opening van de tentoonstelling rond verleden en heden, gevolgd door een academische zitting met sprekers Anne Morelli, Maria Laura Franciosi en Walter Basso.
Vanaf september – “As-mandala”: Educatief-creatief project in verschillende Limburgse basisscholen, waarin leerlingen via verhalen en steenkoolmandala’s kennismaken met het mijnverleden en de migratiegeschiedenis.

Meer informatie

Het volledige persbericht kan je downloaden via deze link.
Het jubileumembleem is eveneens beschikbaar en kan door verenigingen en partners gebruikt worden in communicatie rond 80 jaar Italiaanse migratie.

Samen herinneren, ervaren en doorgeven – van het hart van de aarde naar de toekomst.

Vier Internationale Moedertaaldag in Borgerhout!

Fri, 06 Feb 2026 12:35:37 +0100

Elk jaar op 21 februari vieren we de Internationale Moedertaaldag, een dag die wereldwijd wordt gevierd om het belang van moedertalen en meertaligheid te benadrukken. Talen zijn immers dragers van cultuur, identiteit en sociale verbinding. Borgerhout, bekend om zijn rijke diversiteit en vele moedertalen, vormt de ideale plek om dit samen te vieren!

In 2026 organiseren we in Borgerhout twee bijzondere activiteiten:

1. Lezing en panelgesprek
“Het belang van de talen die we thuis spreken”

Datum: donderdag 12 februari 2026, 18:30
Locatie: Districtshuis Borgerhout, Moorkensplein 1, 2140 Borgerhout
Voor wie? Iedereen welkom! Gratis, liefst inschrijven.

Spreker: Emerita Prof. Annick De Houwer (HaBilNet, Harmonious Bilingualism Network)
Aansluitend panelgesprek met:

Kom luisteren naar inspirerende inzichten over het belang van moedertalen, en ontdek hoe talen onze persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling verrijken.

2. Taalmarkt en culturele viering

Datum: zaterdag 14 februari 2026, 12:00 – 17:00
Locatie: Ratalpan & LIGO: Kwekerijstraat 82, 2140 Borgerhout
Voor wie? Iedereen welkom! Gratis, inschrijving niet nodig

Wat je kunt verwachten:

onvergetelijke openingsceremonie
Taalmark met informatie over diverse talen en initiatieven
Boekenmarkt
Kinderanimatie
Muziekoptredens en dansvoorstellingen
Workshops
Streetfood

Dit mooi initiatief komt tot stand door de samenwerking tussen:
Internationaal Comité, FMDO, Youth Unity Empowerment (YUE), Huis van het Kind Borgerhout, Bib Vrede Borgerhout, Ligo, Rataplan, Mobadara Initiatief, SAAMO, HaBilNet, Vlaamse Unesco Commissie, Iqra School Borgerhout, De Bengaalse gemeenschap

Kom samen met je familie, vrienden en buren genieten van een dag vol talen, cultuur en plezier!

Dit initiatief wordt ondersteund door district Borgerhout en het Netwerk voor Harmonische Tweetaligheid, HaBilNet

Wij weigeren te vergeten - Dag van de mensenrechten

Mon, 08 Dec 2025 17:31:05 +0100

Na de Tweede Wereldoorlog eiste de genocide miljoenen levens, terwijl Europa snakte naar wederopbouw. België had kolen nodig om de economie opnieuw op gang te trekken. Arbeiders uit Italië, Turkije, Griekenland, Marokko en andere landen werden hierheen gehaald om af te dalen in de mijnen van Limburg: duisternis, gevaar, maar geen erkenning en geen gelijkwaardigheid. Integratie werd opgelegd als verplicht pad. Men wilde hun arbeid, niet hun bestaan. Toch bouwden gezinnen en verenigingen infrastructuren van solidariteit, die later de basis van onze federatie zouden worden.

Kolonisatie is onlosmakelijk verbonden met onze gedeelde geschiedenis. Het Belgische project in Congo, Rwanda en Burundi liet diepe wonden na die nooit geheeld zijn. Oorlogen, dictaturen en bezettingen dwongen velen op de vlucht: Rwandezen, Soedanezen, Jemenieten, Palestijnen, Koerden, Congolezen, Venezolanen. Ook diasporische Joden, Roma, Oeigoeren en Yezidi’s vonden hun weg naar hier. De gevolgen zijn zichtbaar: racisme, structurele ongelijkheid, marginalisering van wie “anders” is.

Toch organiseerden ook zij zich. Diaspora’s en gemeenschappen richtten verenigingen op, brachten hun verhalen binnen in ons netwerk, en maakten hun strijd ook de onze.

In de verhalen van onze gemeenschappen herkennen we steeds dezelfde logica van uitsluiting. We horen ze terug in de retoriek van “te veel” en “niet relevant”, in het reduceren van migranten tot economische eenheden, in de selectieve verontwaardiging die bepaalt wiens leven telt en wiens lijden zogezegd niet bestaat.

Als federatie van migranten en diaspora’s kiezen wij onvoorwaardelijk voor mensenrechten en internationaal recht. Wij weigeren te vergeten. Wij weigeren hiërarchieën van leed. Wij weigeren de ontkenning van genocides. Onze solidariteit is grenzeloos; onze strijd is voor iedereen.

Daarom noemen wij Palestina bij naam. De bezetting, de apartheid, het systematisch ontkennen van een volk – het is kolonialisme in zijn naakste vorm. Wij weten dat dit patroon zich herhaalt, telkens opnieuw. Wij erkennen gelijktijdig de lijden en strijd in de rest van wereld: in Soedan en Jemen, in Congo, Rwanda en Burundi, in Syrië, Afghanistan, Somalië en Oekraïne, in Nepal, Haïti en Venezuela. Het klinkt in de vervolging van de Yezidi’s, in de kampen van de Oeigoeren, in het antisemitisme dat Joodse gemeenschappen blijft bedreigen. Het leeft in de ervaringen van onze vluchtelingen, staatlozen en sans-papiers, in de strijd van vrouwen, van LGBTIQ+-personen, van werkenden en van lichamen die telkens opnieuw uitgesloten worden.

Onze geschiedenis is er één van verzet en solidariteit. En die strijd gaat verder, overal waar mensen worden ontmenselijkt.

Wij weigeren te vergeten. Onze geschiedenis is gebouwd op solidariteit, verzet en hoop. Van de mijnen tot de gemeenschapscentra, van lokale strijd tot wereldwijde mensenrechten: deze verhalen verbinden ons allemaal. Samen herinneren we, benoemen we onrecht en bouwen we aan een toekomst waarin respect en gelijkheid centraal staan.

📽 Bekijk de video en deel onze boodschap.
#wijweigerentevergeten#dagvandemensenrechten

Hulp voor Soedanese vluchtelingen

Wed, 03 Dec 2025 16:35:31 +0100

Soedanese nieuwkomers in België kunnen rekenen op ondersteuning van Sudan Action Group, Belgium Kitchen en IOM. Deze organisaties helpen bij huisvesting, administratie, taal, mentale veerkracht en het opbouwen van een netwerk. Dankzij vrijwilligers zoals Rania krijgen vluchtelingen praktische begeleiding en een warm onthaal. Ontdek hoe jij of iemand die je begeleidt snel de juiste hulp kan vinden.

Ondersteuning en community voor Soedanese vluchtelingen in België

Ben je Soedanese migrant of vluchteling in België? Sudan Action Group (SAG), Belgium Kitchen en IOM staan klaar om je te ondersteunen bij het vinden van je weg in het dagelijks leven, huisvesting, administratie, taal en sociale integratie. Deze organisaties helpen je om sterker te worden, nieuwe contacten te leggen en deel uit te maken van een veerkrachtige gemeenschap.

Sudan Action Group (SAG)
SAG is een vrijwilligersorganisatie die speciaal werkt voor Soedanese migranten in België, van nieuwkomers tot mensen zonder papieren, asielzoekers en erkende vluchtelingen. Ze helpen je bij praktische zaken zoals het vinden van huisvesting, het aanvragen van documenten, leren van de taal en het verbinden met de lokale gemeenschap. Vrijwilligers zoals Rania begeleiden nieuwkomers bij hun eerste stappen in België en zorgen dat je weet waar je terechtkunt voor hulp en ondersteuning.

Belgium Kitchen
Belgium Kitchen biedt noodopvang en sociale ondersteuning aan mensen in kwetsbare situaties. Ze organiseren sociale keukens, taallessen en voedselbezorging per fiets, waarbij je zelf kunt deelnemen. Ook helpen ze met administratieve en juridische vragen en wijzen ze de weg naar sociale diensten in Brussel.

RISE-project (IOM)
Het RISE-project ondersteunt hervestigde vluchtelingen bij hun integratie in België, met speciale aandacht voor huisvesting en community sponsorship. Lokale bewoners en groepen helpen vluchtelingen praktisch en sociaal gedurende ongeveer een jaar. Zo krijg je hulp bij wonen, administratie, taal en deelname aan het sociale leven.

Wat kun je doen?
Ben je Soedanese migrant en wil je begeleiding, praktische ondersteuning of deelnemen aan sociale activiteiten? Bekijk onderstaande videos en ontdek hoe SAG, Belgium Kitchen en IOM je kunnen helpen om je weg te vinden in België. Hulpverleners kunnen hier ook informatie vinden over hoe ze nieuwkomers kunnen ondersteunen en begeleiden.

Video ambassadeur Ranya

Video Ambassadeur Rida

Stemmen versterken, bruggen bouwen: maak kennis met Aline, onze nieuwe directeur

Tue, 16 Sep 2025 16:15:15 +0200

Sinds september heeft het Internationaal Comité (IC) een nieuwe directeur: Aline Nyirahumure (36). Met meer dan vijftien jaar ervaring in de sociaal-culturele sector brengt ze niet alleen een frisse blik, maar ook een stevige dosis overtuiging mee. Tijd voor een gesprek over haar achtergrond, visie en de uitdagingen die ze samen met IC wil aangaan.

Kun je jezelf kort voorstellen? Wie is Aline?

“Ik ben 36 jaar en de voorbije vijftien jaar actief geweest binnen de sociaal-culturele sector, in verschillende functies. De laatste twaalf jaar bekleedde ik leidinggevende posities, en de afgelopen zes jaar was ik directeur van Kuumba vzw, het Vlaams-Afrikaanse Huis, eerst in Elsene en nu in Anderlecht.

Onder mijn leiding groeide Kuumba aanzienlijk: we bouwden een sterk netwerk uit, verwierven nieuwe infrastructuur, breidden het team uit en verhoogden onze zichtbaarheid. Tegelijkertijd brachten we de stem van de Afrikaanse diaspora naar voren – op cultureel, ludiek én educatief vlak. Dat ging niet altijd gemakkelijk, maar het gaf me veel inzicht in hoe onze samenleving in elkaar zit en hoe sommige gemeenschappen gemarginaliseerd worden. Die ervaringen neem ik mee naar mijn nieuwe rol bij IC.”

Wat betekent deze functie voor jou?
En hoe zie je de rol van IC in de samenleving?

“Het wordt zeker een uitdaging, maar ook een kans: om te leren, te groeien en te werken aan verbinding. We leven in een tijd waarin rechtse stemmen en polariserende standpunten steeds harder klinken. Solidariteit en inclusie staan onder druk. Juist daarom vind ik het belangrijk dat IC de stem van diverse gemeenschappen versterkt – want te vaak worden minderheden niet gehoord in debatten die hen het meest raken.

IC heeft een sterke basiswerking: het organiseren van gemeenschappen en ondersteuning bieden in hun dagelijkse noden. Mijn ambitie is dat we die praktijkervaring vertalen naar structurele impact: beleidsaanbevelingen, participatie en belangenbehartiging op lokaal en nationaal niveau. Dat is broodnodig, zeker nu veel wetgeving directe impact heeft op onze achterban.

Sinds de hervorming van het Minderhedenforum ontbreekt er een duidelijke stem voor belangenbehartiging in het maatschappelijke debat. Met IC willen we die rol opnemen: niet alleen onze achterban een stem geven, maar ook actief verbindingen leggen – tussen gemeenschappen, verenigingen en beleidsmakers. Alleen door samenwerking kunnen we echte verandering realiseren.”

Wat zijn volgens jou de grootste uitdagingen?
Wat hoop je de komende jaren te bereiken?

“De grootste uitdaging is draagvlak behouden voor minderheden. Solidariteit verdwijnt soms naar de achtergrond, en wij-zij-denken wint terrein. Toch geloof ik dat we dit kunnen keren.

Uit mijn ervaring bij Kuumba weet ik dat politiek een grote rol speelt in ons dagelijks leven. Je kunt nog zo hard werken, maar soms voelt het alsof je inspanningen niet genoeg zijn om echt opgenomen te worden in het grotere geheel. Toch geef ik niet op: ik blijf strijdlustig om gelijke kansen te creëren voor de mensen die we vertegenwoordigen.

Mijn grootste wens is dat we als samenleving meer verbonden raken, in plaats van tegenover elkaar te staan. Niet langer denken in groepen die tegen elkaar worden uitgespeeld, maar samenwerken. Als we dat kunnen realiseren, staan we echt sterker. Dat is waar ik, samen met IC, mijn energie de komende jaren in wil steken.”

Met Aline haalt het Internationaal Comité niet alleen een ervaren leider binnen, maar ook iemand die gelooft in verbinding, solidariteit en structurele verandering. Haar boodschap is helder: minderheden moeten gehoord worden, en IC zal die stem blijven opnemen. Want alleen samen zijn we sterker.

100% maatschappelijk rendement? Nood aan financieel engagement!

Mon, 08 Sep 2025 16:09:52 +0200

Waarom steun voor sociaal-cultureel werk broodnodig is

Sociaal-culturele organisaties, zoals het Internationaal Comité, spelen een belangrijke rol in onze samenleving. We brengen mensen samen, versterken hen en bouwen mee aan een veerkrachtige gemeenschap. Juist in tijden waarin zekerheden onder druk staan, is dit werk van groot belang.

Daarom vragen wij – samen met onze sectorfederatie De Federatie – een duidelijk financieel engagement van de Vlaamse overheid. Voor de periode 2026–2030 dienden we een subsidieaanvraag in. Maar na 15 jaar besparingen, stilstand en onvoldoende indexering dreigt onze sector vast te lopen. Om ons werk duurzaam verder te zetten is extra financiering noodzakelijk.

We willen immers niet nóg meer doen met minder, maar blijven inzetten op kwaliteit en samenwerking met en voor onze mensen. Het maatschappelijk rendement van sociaal-cultureel werk is groot – het is nu aan de overheid om dat ook financieel te erkennen.

Samen met onze sectorfederatie De Federatie vragen we aan de Vlaamse regering een even duidelijk financieel engagement.

100 jaar Patrice Lumumba – Symbolisch Lumumbaplein in Hasselt

Fri, 27 Jun 2025 17:25:28 +0200

Op woensdag 2 juli zou Patrice Lumumba, de eerste democratisch verkozen premier van Congo, 100 jaar geworden zijn. Hij geldt als een van de belangrijkste symbolen van de Afrikaanse onafhankelijkheidsstrijd. In 1961 werd hij op tragische wijze vermoord, slechts enkele maanden na de onafhankelijkheid van Congo.

Ter herdenking van zijn 100ste verjaardag wordt in Hasselt een symbolisch Lumumbaplein ingericht. De bijeenkomst vindt plaats op woensdagochtend 2 juli, vanaf 10 uur op het Kolonel Dusartplein. Om 11 uur wordt een grote banner onthuld en een hoek van het plein tijdelijk omgedoopt tot Lumumbaplein.

Enkele familieleden van Patrice Lumumba zullen aanwezig zijn en het woord nemen. Iedereen is welkom om dit moment van herdenking en erkenning bij te wonen.

Beleef de Gentse Feesten met Internationaal Comité en onze verenigingen

Mon, 23 Jun 2025 15:47:29 +0200

De Gentse Feesten zijn elk jaar hét hoogtepunt van zomer, cultuur en ontmoeting in het hart van Gent. Van 19 tot en met 27 juli bruist de stad van creativiteit en feest, met optredens, theater, muziek en verrassende initiatieven op iconische locaties.

Ook dit jaar zijn Internationaal Comité en verschillende van onze lidverenigingen van de partij! Je vindt ons op drie bekende plekken in de stad: het Baudelopark, de Kammenstraat en het Walter De Buckplein. Samen zorgen we voor een gevarieerd programma vol cultuur, muziek en ontmoeting – voor jong en oud.

Onze verenigingen tijdens de Gentse Feesten

Gentse Crochet | 19 – 27 juli

Gentse Crochet is een leuke talentenjacht voor zangers, dansers, muzikanten, comedians en meer. Het brengt mensen samen door muziek. Tijdens de Feesten strijden artiesten en publiek samen in een spannende wedstrijd. De finale is op 27 juli. De tweede prijswinnaars treden in januari op tijdens ons Ha Concerts-evenement. Wie de hoofdprijs wint, blijft nog een verrassing! 📍 Walter De Buckplein
Lees verder

Sadko vzw | 20 juli | 20:00

Sadko vzw brengt een Oost-Europese vibe naar de Gentse Feesten met muziek, dans en workshops voor jong en oud. Laat je meevoeren door betoverende klanken en ontdek de rijke cultuur van Oost-Europa, midden in Gent. 📍 Baudelopark
Lees verder

Het project: Judith van Vlaanderen | 22 -24 juli | 13:00

Dit project brengt het krachtige verhaal van Judith, een invloedrijke middeleeuwse vrouw uit Vlaanderen, nieuw leven in. Een mix van geschiedenis, migratie, performance en vrouwelijk erfgoed op een toegankelijke en boeiende manier. Een unieke kans om vergeten stemmen uit ons verleden te horen.📍Kammenstraat
Lees verder

Stop Mazelen, bescherm elkaar. Laat je vaccineren

Mon, 30 Jun 2025 10:52:37 +0200

Stop mazelen – Bescherm jezelf én anderen

Het Internationaal Comité vzw neemt actief deel aan de campagne tegen de verspreiding van mazelen, net zoals het eerder succesvol meewerkte aan preventiecampagnes rond COVID-19.

De urgentie is groot. Op 10 april 2025 meldde Gazet van Antwerpen dat het Ziekenhuis aan de Stroom (ZAS) recent vijftien gevallen van mazelen vaststelde bij kinderen, waarvan twee op de dienst Intensieve Zorg werden opgenomen. Volgens gegevens van het Departement Zorg waren er in Vlaanderen tot en met 4 april al 55 bevestigde gevallen.

Artsen trekken aan de alarmbel: de heropleving van mazelen is het gevolg van een verontrustend lage vaccinatiegraad, vooral in stedelijke gebieden zoals Antwerpen. Dit vormt een ernstige bedreiging voor de volksgezondheid – vooral voor jonge kinderen, ouderen, zwangere vrouwen en mensen met een migratieachtergrond of verzwakte gezondheid.

Informatie in 10 talen

Om zoveel mogelijk mensen te bereiken, lanceert het Internationaal Comité vzw een informatie- en sensibilisatiecampagne in 10 verschillende talen:
📢 Nederlands, Frans, Engels, Arabisch, Russisch, Oekraïens, Pasjtoe, Nepalees, Lingala en Mongools.

Via onze communicatiekanalen (website, Facebook, WhatsApp, YouTube…) verspreiden we duidelijke en toegankelijke informatie over mazelen en het belang van vaccinatie. De campagne wordt inhoudelijk ondersteund door experten uit de zorg- en communicatiesector.

Samen sterk: we rekenen op verenigingen én professionals

We roepen verenigingen, buurtwerkingen, vrijwilligers, steden en middenveldorganisaties op om mee te helpen deze belangrijke boodschap te verspreiden.

🟢 Voor verenigingen en gemeenschappen:
Jullie zijn de brug naar mensen, vertrouwde gezichten in de buurt. Door het thema bespreekbaar te maken binnen jullie werking, WhatsApp-groepen of activiteiten kunnen jullie écht een verschil maken. Gebruik onze video's in de juiste taal en moedig mensen aan zich te laten vaccineren.

🟢 Voor professionele organisaties:
Jullie kunnen de campagne delen via eigen netwerken en kanalen. Zo vergroten we samen het bereik en beschermen we méér mensen.

Onze centrale boodschap:

"Ik laat me vaccineren. Jij ook."
Want alleen samen kunnen we mazelen stoppen.

🎥 Bekijk en deel de campagnevideo’s via: www.icvzw.be/mazelen

Bekijk de video

We hebben de verschillende video's met ondertiteling in de verschillende talen gepubliceerd.

📹 Ga naar de video's

Stopzetten subsidies Kuumba is een aanslag op verbindend werk in Brussel

Wed, 14 May 2025 11:33:12 +0200

Op vrijdag 9 mei 2025 werd bekend dat de Vlaamse regering beslist heeft om de structurele subsidies aan Kuumba vzw volledig stop te zetten. Die beslissing treft niet alleen één organisatie, maar duizenden mensen, tientallen partnerschappen en jarenlange investeringen in cultuur, onderwijs en gemeenschapsvorming — in Brussel en daarbuiten.

Kuumba, lid van het Internationaal Comité (IC), verliest hierdoor 80% van haar werkingsmiddelen. Vijf voltijdse jobs verdwijnen, en de toekomst van een unieke en broodnodige werking staat op het spel.

Onder leiding van Aline Nyirahumure groeide Kuumba uit tot veel meer dan een cultuurhuis. Het is een open huis voor ontmoeting, taal, kunst en dialoog tussen gemeenschappen. Jaarlijks nemen meer dan 4.000 mensen deel aan activiteiten zoals taallessen, poëzieavonden, jongerenworkshops, debatten over racisme en opleidingen rond dekolonisatie — gedragen door de gemeenschappen zelf.

In 2023 verhuisde Kuumba van Matongé naar Kuregem, waar samen met IC en FORA vzw werd gebouwd aan een nieuwe Broedplek. In een wijk die vaak gestigmatiseerd wordt, kiest Kuumba bewust voor een zichtbare en verbindende aanwezigheid. Dat is geen symbolisch project, maar een duurzame inzet op buurtwerk en inclusie.

Kuumba verbindt educatie, cultuur en samenleving. Docenten en partners uit heel Vlaanderen vinden er perspectieven en verhalen die elders nauwelijks aan bod komen. Hun werking sluit aan bij Vlaamse beleidsdoelen rond participatie, meertaligheid en sociale cohesie.

Volgens de Vlaamse regering kadert de beslissing in een bredere heroriëntering en besparingsronde. Maar zoals Aline Nyirahumure het treffend verwoordt: “Dit is niet alleen besparen. Wij werken aan verbinding, maar blijkbaar vindt men dat niet meer nodig.” De manier waarop dit is gecommuniceerd, zonder voorafgaand overleg, via de pers, maakt de beslissing des te pijnlijker.

Als koepelorganisatie blijft het Internationaal Comité voluit achter Kuumba staan. We zagen hun impact, hun groei en hun onmisbare rol in het maatschappelijk weefsel elke dag groeien. De afbouw van hun steun staat haaks op de wens van meer inclusieve en rechtvaardige beleidskeuzes.

Wat hier verdwijnt is geen subsidie, maar een plek van vertrouwen, herstel en gezamenlijke toekomst. Welke stemmen worden gehoord? En welke samenleving willen we zijn?

Kuumba bewijst dagelijks dat een solidaire, meertalige samenleving werkt — als je erin investeert. Structurele steun is daarbij geen gunst, maar een noodzaak.

Het is nog niet te laat om deze beslissing recht te zetten. Wat nodig is, is politieke moed en de visie om te erkennen: samenleven is werk. Kuumba doet dat werk — al jaren, met hart, kennis en aantoonbare impact.